Albert Breukers (371)

De Van Alphenstraat

29-10-1860 † 26-04-1903

Het verhaal van Albert Breukers moet worden verteld. Nee, niet de toedracht van zijn verscheiden en niet de jaren die er aan vooraf gaan. Albert, hij zou zich in zijn graf hebben omgedraaid als hij het wist, wordt pas een bekende Twentenaar in Nederland vanwege de foto die de Hengelose fotograaf G. Hubers van zijn begrafenis maakt.
De boerenbegrafenis wordt op een glasnegatief vastgelegd en als ansichtkaart van een bijzondere Twentse begrafenis verkocht. Het negatief sneuvelt bij een bombardement in de Tweede Wereldoorlog, waardoor alleen nog de ansichten overblijven. En die zijn dan ook in allerlei binnen- en buitenlandse archieven terug te vinden, omdat Alberts begrafenis als schoolvoorbeeld dient voor een Twentse boerenbegrafenis in het begin van de 20e eeuw. Meer van zulke foto’s van het liekwagenveurn zijn niet te vinden.
Albert is boer aan de Breukersweg in Hengelo in Driene.

Hij overlijdt op 26 april 1903. De boer is dan 42 jaar oud. De buren Egbert Nijhof en Mannes Beltman, beiden landbouwer, doen hun plicht en geven het overlijden van hun buurman aan bij de gemeente. Het duurt even, maar dan is het een drukte van belang op erve Breukers. Het nieuwtje verspreidt zich snel in de buurt. Noabervrouwen komen aangesneld om de overledene te verschonen en hem een linnen doodskleed aan te trekken. Ondertussen arriveert de timmerman om de maat te nemen voor de kist en worden de eerste gasten verwacht voor het zogeheten liekbekiekn.

Zoals gebruikelijk worden alle noabers uitgenodigd voor de teraardebestelling op 29 april. Het is een stralende dag en de deelnemers die in de stoet meelopen, krijgen het warm in hun rouwkleding. De naaste buur Lubberink zorgt voor de lijkwagen en leidt de paarden. Albert wordt op de wagen omringd door zijn weduwe, beide dochters en buurvrouwen. De vrouwen dragen lange zwarte doeken over het hoofd die hun gezicht bijna geheel bedekken. Volgens funerair deskundige Kok, de bron van dit verhaal, hebben de doeken ten doel de ziel van Albert op een dwaalspoor te brengen. Die kan door de vermomming zijn nabestaanden niet herkennen. ‘In het bijzonder ontneemt men hem op deze manier de mogelijkheid het de weduwe lastig te maken’, stelt Kok in zijn artikel.

Achter de wagen lopen zijn twee zoons. Herkenbaar is de jongste: de twaalfjarige Hendrik. Daarachter de genodigden. En zo loopt het gezelschap van de Breukersweg via Woltersweg, Enschedesestraat, de huidige Burgemeester Jansenstraat, Thiemsbrug naar de begraafplaats aan de Bornsestraat. De dominee spreekt de familie troostend toe: “Ook voor Albert Breukers zijn in het huis mijns Vaders vele woningen.”
Jaren later wordt de begrafenis van Albert nog eens dunnetjes overgedaan door de Toneelvereniging Holten. De toneelspelers nemen de scène op de ansichtkaart als voorbeeld. De reconstructie wordt later uitgezonden in het televisieprogramma Beeldspraak.